ใครหลายๆ คนก็ต้องเคยที่จะวิ่งไล่ความรัก เพื่อให้ได้ความรักมาเป็นของตน

                แต่ไม่ได้วิ่งไปแย่งของเค้ามานะ นั่นมันไม่ใช่

           การที่เราไปวิ่งไล่จับเจ้า ๐ความรัก๐ อาจจะดีบ้างบางครั้ง

          หรือระหว่างทางเราอาจจะต้องหกล้ม ต้องเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ

   แต่ใครจะไปรู้ละว่าที่เจ็บนั้นก็เพราะเรายอมที่จะเจ็บ เพื่อ ๐เจ้าความรัก๐

         ที่แสนจะขี้เล่น แสนซน ชอบทำให้เราหนักใจ เสียใจ ร้องไห้

            ถึงยังไงเราจะรู้ว่า ๐เจ้าความรัก๐ จะแสนซนแค่ไหน

                            เราก็พร้อมที่จะวิ่งไล่มัน


                    การวิ่งไล่มันก็ต้องมีล้มบ้างเป็นธรรมดา

        เพราะเราอาจจะวิ่งไวเกินไป หรืออาจเผลอไปมองข้างทางบ้าง

                    แต่จะให้หยุดวิ่งก็คงจะไม่ได้ จริงไหม?

          เมื่อเราวิ่งทัน ๐เจ้าความรัก๐ เราก็จะได้มันมาเป็นของเรา

         ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นของเรานานแค่ไหน จะจากเราไปเมื่อไร

                    แล้วเราจะมีความสุขไหมถ้าได้มันมา

                บางครั้ง ๐เจ้าความรัก๐ ที่เราวิ่งไล่จับมันมาได้

อาจจะไม่ใช่ของเราก็ได้ เพียงแค่มันแวะมาอยู่เป็นเพื่อนของเราเพียงชั่วคราว

                   แล้วก็หายไปเพื่อตามหาเจ้าของที่แท้จริง

         จะมีใครบ้างที่จะวิ่งไปเจอ ๐เจ้าความรัก๐ ที่เป็นของเราจริงๆ


              อยากให้ทุกคนหยุดที่จะวิ่งไล่ความรัก หยุดการไล่ล่า

             แต่อย่าหยุดแบบกะทันหันนะ ค่อยๆ ผ่อนการวิ่งเรื่อยๆ

      ก็ถ้าตอนนั้นเราวิ่งไวไป แล้วเกิดหยุดวิ่งกะทันหัน เราอาจจะล้มก็ได้

        ค่อยๆ ลดความเร็วในการวิ่ง ให้มันกลายเป็นเดินอย่างช้าๆ แทน


                ใช่ว่าเราเดินแล้วเราจะไม่เจอ ๐เจ้าความรัก๐

     ค่อยๆ เดินดีกว่า ไม่ต้องหกล้ม ไม่ต้องเจ็บตัว ดูสบายกว่าการวิ่งเยอะ

บางที ๐เจ้าความรัก๐ มันอาจจะวิ่งหรือเดินมาทักทายเราเองก็ได้ใครจะไปรู้

      แต่แค่อย่าหยุดเดินก็พอ ถ้าเราหยุดเดินก็จะมีแต่ ๐เจ้าความรัก๐

    เท่านั้นที่กำลังวิ่งไล่เรา ตามหาเรา แล้วอย่างนี้เราจะเจอมันได้อย่างไร

                      o-----------+--------------o

         ว่าแมะว่า "ความรัก" ก็เหมือนกับ "เงา" ของเรานี่แหละ

 
     แต่พอเราวิ่งหนี "เงา"  เจ้า "เงา" มันก็ยิ่งวิ่งไล่ตามเรามา...จริงป่ะ